Ofiarowywanie siebie

Odkrywanie Boga, radości wiary przeżywanej i dzielonej we wspólnocie prowadziło mnie do podejmowania posługi animatora - czułem potrzebę spłacenia długu zaciągniętego niejako przez korzystanie z posługi starszych sióstr i braci. Równocześnie dostrzegałem, że Chrystus kształtuje mnie i zmienia stopniowo prowadząc drogą powołania.

Okres pobytu w Seminarium był ważny dla mnie, dla mojego wzrostu w Ruchu. Na roku było nas kilku kolegów, którzy rozpoznawali swoje powołanie poprzez formację Ruchu. Wchodziliśmy więc już taką zgraną paczką, od pierwszego roku Seminarium czuliśmy się szczególnie ze sobą związani i też potrzebni sobie nawzajem. Mogliśmy liczyć na siebie i wiedzieliśmy, że to nasze bycie razem, we wspólnocie, jest pociąganiem się ku dobremu, pociąganiem się też ku wierności Panu Jezusowi. Nie wszyscy z nas ukończyli Seminarium, ale dla tych, którzy pozostali, takie oparcie we wspólnocie budowanej na doświadczeniu charyzmatu Światło-Życie było niezmiernie ważne. Gdzieś w połowie formacji seminaryjnej rozpoczęły się bardziej regularne spotkania z braćmi z Białegostoku. To dla mnie był kolejny krok do przodu. Na tych spotkaniach rozmawialiśmy o Unii Kapłanów Chrystusa Sługi, zapoznawaliśmy się z pierwszym projektem statutu księdza Blachnickiego i przeżywaliśmy to jako coś bardzo nam bliskiego, bardzo dla nas ważnego. Niestety nie nabrało to jakichś konkretnych kształtów organizacyjnych, ale mieliśmy świadomość tworzenia pewnej duchowej wspólnoty, bliskiej więzi duchowej. I tak pozostało do dziś. To grono braci kapłanów jest dzisiaj bardzo sobie bliskie.

Kolejnym krokiem mojego dojrzewania był czas studiów specjalistycznych w Rzymie. Tam, praktycznie od pierwszego roku, Pan Bóg postawił na mojej drodze takich współbraci, z którymi mogłem się spotkać na płaszczyźnie wiary, mogliśmy dzielić się ze sobą doświadczeniem odkrycia Chrystusa jako Mistrza powołującego. To dzielenie miało też wymiar codzienny, nie tylko jakichś wspomnień, ale dzielenia się życiem, naszym życiem studenckim i jednocześnie kapłańskim. To byli ludzie nie tylko z Polski, ale także z innych krajów, głównie Maltańczycy. Oni wnosili coś nowego, doświadczenie Ruchu Focolare, doświadczenie maltańskiego ruchu eucharystycznego. To wszystko było dla mnie bardzo znaczące, gdyż z dala od domu, od mojego środowiska, znalazłem coś bardzo mi bliskiego, właśnie taką małą wspólnotę kapłańską. Uczyłem się wtedy przyjaźni kapłańskich, przyjaźni, które okazały się trwałe.

Na trzecim roku tych studiów mieliśmy kurs poświęcony w całości dokumentowi soborowemu Presbiterorum ordinis. Wykładowca zatrzymał się w swoich rozważaniach nad punktem 8. dotyczącym właśnie wspólnotowego wymiaru kapłaństwa, kapłaństwa diecezjalnego. Mimo że z dokumentami soborowymi spotkałem się już na studiach seminaryjnych, to jednak tamte rozważania w Rzymie były dla mnie rzeczywiście niezwykle odkrywcze, skonfrontowałem przekazywaną tam wiedzę z moim doświadczeniem i odkryłem, że to, o czym mówi Sobór, to są pragnienia, które od początku nosiłem w sercu.

Bardzo ważnym doświadczeniem był udział, już od pierwszych lat pobytu w Rzymie, w spotkaniach księży sympatyzujących czy związanych z Ruchem Focolare. Spotkania były, przynajmniej przez pewien czas, dość regularne i tam też doświadczyłem wspólnoty kapłańskiej z ludźmi gromadzącymi się wokół ideału Ruchu Focolare. Byli bardzo otwarci, nie było dla nikogo żadną przeszkodą to, że ja przychodziłem z innego doświadczenia, przyjmowali mnie z radością, mogłem się i dzielić, i słuchać ich dzielenia. Były to spotkania bardzo proste w swojej strukturze, chodziło o to, żeby się wspólnie chwilę pomodlić, żeby podzielić się tym, co stanowi treść naszego studenckiego i kapłańskiego życia, cieszyć się swoją obecnością.

Także wśród polskich księży studiujących w Rzymie spotkałem takich, którzy nosili w sercu pragnienia pewnej formy życia wspólnotowego. W Instytucie Polskim odbyło się kilka spotkań kapłanów związanych z Przymierzem Kapłańskim z diecezji warszawskiej. Widziałem, że to nie jest tylko coś, co ja tam sobie ubzdurałem, ale wielu braci nosi w sercu podobne pragnienia.

W czasie letnich wakacji, po oazie, którą prowadziłem w Tylmanowej, miałem dzień wolny i dzieliłem się tymi doświadczeniami i przemyśleniami z księdzem Henrykiem na spacerze do Sarnich Skałek. Tu z kolei odkryłem, że to jest też poszukiwanie i pragnienie ks. Franciszka przeżywane przez wielu kapłanów z Ruchu. Z radością uczestniczyłem w 1990 r., w czasie Podsumowania Oaz, w momencie formalnego zaistnienia Unii Kapłanów Chrystusa Sługi. Było to dla mnie ogromne przeżycie.

Gdy po studiach wróciłem do Łomży i podjąłem posługę w diecezji, przez pewien czas we wspólnocie kapłanów spotykaliśmy się na dzieleniu. Gdy ukazała się adhortacja Ojca Świętego Pastores dabo vobis, wspólnie pochylaliśmy się nad tym wielkim darem. Ale przyszedł też czas jakiegoś osłabnięcia gorliwości i spotkania się przerwały. Pozostało jednak pragnienie, żeby coś jednak ożywić, bo bycie we wspólnocie tylko poprzez modlitwę czy sporadyczne spotkania gdzieś tam przy jakiejś okazji, to było o wiele za mało. W tym roku, na zakończenie II tygodnia Ćwiczeń Ignacjańskich, wraz z braćmi z naszej diecezji wróciliśmy do wspólnego spotykania się na modlitwie i dzieleniu. Mam nadzieję, że spotkania, które się już rozpoczęły, będą trwały, przynajmniej bracia wyrażają pragnienie, szczerą wolę spotykania się, wspólnej modlitwy. Jest nam to na pewno potrzebne. Myślę też, że stanowi to narzędzie łaski Bożej. Przez tą naszą skromną małą wspólnotkę Pan Bóg działa, jesteśmy dla siebie wzajemnie darem i pomocą.

Myślę, że to, iż Wspólnota Kapłanów Ruchu Światło-Życie jest Wspólnotą Kapłanów Chrystusa Sługi, nie jest przypadkowe. Ile razy mam możliwość zawitania na Kopią Górkę do kaplicy Chrystusa Sługi, to jest to dla mnie bardzo głębokie przeżycie. Ta kaplica Chrystusa Sługi jest dla mnie uprzywilejowanym miejscem, gdzie jakoś czuję się wyjątkowo blisko Chrystusa i gdzie szczególnie łatwo przychodzi mi modlitwa. To też nie przypadek.

Musiałbym sięgnąć jeszcze do doświadczenia ministranckiego. W służbie ministranckiej, w służbie ołtarza, dojrzewała we mnie myśl, że bycie przy ołtarzu jest służbą. Nigdy nie traktowałem tego jako czegoś niższej kategorii, ale jako służbę nobilitującą. Był taki moment, kiedy mój tata śpiewał na chórze, ja służyłem przy ołtarzu i z dumą myślałem: no, Nowaccy obsadzili cały kościół, i przód, i tył. Ale to była posługa, to było bycie w kluczowych miejscach liturgii, gdzieśmy byli razem z tatą po to, żeby służyć.

Kiedy Pan Bóg prowadził mnie drogą powołania kapłańskiego, to wcześniejsze doświadczenia służby właśnie przy ołtarzu, ubogacone, jakoś pogłębione poprzez formację Ruchu Światło-Życie i posługę animatorską, stawały się dla mnie bardzo cenne, właśnie dla sposobu myślenia o kapłaństwie, sposobu dorastania do kapłaństwa. Nigdy myślenie czy mówienie o służbie kapłańskiej nie było dla mnie jakąś kwestią tylko nazewnictwa, ale oznaczało pewien sposób życia.

Ilekroć odczytuję Hymn św. Pawła z Listu do Filipian, z drugiego rozdziału, to jest to dla mnie za każdym razem bardzo bliskie. Uniżenie prowadzące do wywyższenia, do chwały. Skoro Chrystus przeszedł tą drogę, to dla mnie nie może być innej drogi. Jest to droga dawania siebie po to, by być sobą, dawania siebie dzisiaj po to, żeby być naprawdę kapłanem. Dla mnie radość kapłańska to jest radość ofiarowywania siebie, swego czasu i swoich zdolności, takich, jakie one są, radość służenia, bycia do dyspozycji, dzisiaj dla mojego biskupa, ale bycia też do dyspozycji wspólnoty, wobec której Pan Bóg mnie stawia. Jest nieraz takie bycie do dyspozycji, które wymaga rezygnowania z czegoś, co po ludzku mogłoby być łatwiejsze, przyjemniejsze, wygodniejsze. Ale też muszę powiedzieć, iż mam głęboką świadomość, że takie właśnie służenie i bycie do dyspozycji, oddawanie siebie, jest dla mnie źródłem tak wielkiej radości, jakiej nie byłbym nigdy w stanie doświadczyć w jakimś szukaniu samego siebie, szukaniu tylko swojej przyjemności, swojej wygody. To jest taki bardzo konkretny wymiar spotykania się z Chrystusem Sługą.

Ks. Wojciech Nowacki, Łomża