W sercu Moderatora

Droga od ewangelizacji i postępowania odtąd według Słowa Bożego, które staje się Słowem Życia, poprzez formację deuterokatechumenalną prowadzi do dojrzałej służby, diakonii, i to w miejscu zamieszkania, najlepiej w środowisku parafii. Jedność asymilacji rozumiemy jako wierność programowi Ruchu, jako wdzięczność za dar "światła".

Jedność krążenia jest bliższa "życiu", to znaczy jest formą przyjmowania postawy świadka, dawcy. Wiarygodność świadectwa wypływa nie tylko z przyjętego programu, z asymilowanej treści, ale jest również znakiem współpracy z osobami tej samej drogi, wspólnoty. "Życie", jedność krążenia otwiera mnie bardziej na ludzi, na drugich, na ich miejsce we wspólnocie Kościoła. Jedność krążenia rozróżnia: kto jest kim w Kościele, nie tylko po to, aby radować się różnymi darami, lecz również, aby poprawnie budować hierarchiczną prawdę Kościoła.

Żaden urząd ani charyzmat w Kościele nie mogą stanowić podstawy do wywyższania się czy przeciwstawiania, do niezdrowej konkurencji, ani nawet wartościowania z tytułu posiadanego charyzmatu czy urzędu. Niezrozumiałe z natury Kościoła są lęki i napięcia pomiędzy duchownymi a wiernymi świeckimi, upominanie się o swoje prawa drogą demokratycznego głosowania czy tym podobne. 13 listopada br. została wydana w Watykanie Instrukcja o pewnych zagadnieniach dotyczących współpracy wiernych świeckich w posłudze księży. Według tej Instrukcji zagadnieniem kluczowym jest troska o zachowanie zarówno istoty i posłannictwa posługi uświęconej, jak i powołania, i świeckiego charakteru wiernego świeckiego.

Można by wartościować misję księdza, jako "posługę uświęcającą", a zlekceważyć "świecki charakter powołania wiernego świeckiego". Nie taka jest intencja Instrukcji Watykańskiej, bo u podstaw rozróżnienia powołania kapłańskiego i wiernego świeckiego jest wola samego Chrystusa, czyli Jego obecność zbawcza, na różny sposób dochodząca do każdego człowieka. Jedność duchownych i świeckich jest jednością w Chrystusie i tyle jej będzie, ile w sercach księży i świeckich będzie wiary i miłości, a także poprawnej wiedzy, którą co jakiś czas Magisterium Kościoła nam przypomina.

Wiele jest płaszczyzn jedności w Kościele i ogromne pole działania otwarte. Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki ujmował je w pięciu kręgach i rozpoczynał ich wykładanie od wnętrza, od kręgu, za który jesteśmy odpowiedzialni w Ruchu. Jedność to być albo nie być naszego Ruchu, dlatego pielęgnowanie jedności musi być stałą i główną troską diakonii jedności i wszelkich innych diakonii.

Drugi krąg, szerszy, wypływa z charyzmatycznej natury Kościoła, dlatego diakonia na rzecz jedności ruchów odnowy jest szczególnym powołaniem naszego Ruchu. Trzeci krąg wskazuje na rolę całego Kościoła Powszechnego, katolickiego, w budowaniu jedności. Diakonia na rzecz jedności między urzędem a charyzmatem w Kościele jest szczególnym zadaniem Ruchu Światło-Życie. Czwarty krąg jedności otwiera nas na rzecz ekumenii, zjednoczenia chrześcijan. I wreszcie piąty krąg oznacza cały świat, całą rodzinę ludzką. Diakonia na rzecz jedności świata - to inaczej ewangelizacja, głoszenie zbawienia dla wszystkich, bez wyjątku, ludzi.

Czy można spełnić misję jedności tak szeroko zakrojoną przez Założyciela oaz, jeżeli w najmniejszym kręgu, wewnątrz Ruchu, tej jedności nie służymy?

Ks. Henryk Bolczyk
Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie