W sercu Moderatora
Dlaczego ludzie tak często twierdzą, że czas szybko mija? Nawet nierzadko powtarzają, że kiedyś czas płynął wolniej. Wydaje się, że żal nad przemijaniem czasu towarzyszy osobom, których zajęcia nie zmierzają do istoty życia, do jego celu. Natomiast stawiając sobie różne uboczne cele jako najważniejsze doznają zawodu. Obrazuje ich klepsydra, z jej zawartością piasku, przesypującego się z jednego poziomu na drugi. Skąd jesteśmy i dokąd zmierzamy, pytał przez wieki człowiek?
Czas chrześcijan jest wypełniony, a nie przemijający, jest to czas zbawienia dokonanego, a nie pytań o niepewne jutro. Czas więzów duchowych, którymi mogą być i często są objęci ludzie spoza kręgu mojej kultury, mojego stanu, języka, narodu, kontynentu. Nadzieja psalmisty Tyś jest Panem moim; nie ma dla mnie dobra poza Tobą (por. Ps 16, 2) została dopowiedziana przez Apostoła Pawła: ... zechciał Bóg, aby w Chrystusie zamieszkała cała Pełnia (Kol 1, 19). W Nim bowiem mieszka cała Pełnia: Bóstwo, na sposób ciała (Kol 2, 9). Za Janem Pawłem II idziemy do roku 2000, aby wielbić Boga za Chrystusa wczoraj, dziś i tego samego także na wieki (Hbr 13, 8).
Istotnym przejawem życia napełnionego duchem Jezusa Chrystusa jest postawa dziękczynienia i zdolność błogosławienia Boga w każdym czasie. Ostatnia Pielgrzymka Ojca Świętego do naszej Ojczyzny jest tego silnym przykładem. Może też dla nas stanowić podstawę dla pracy wychowawczej i samowychowawczej. Niejeden rodak oczekiwał w przemówieniach papieskich upomnień, a nawet nagany, choćby za brak ratyfikacji konkordatu, za źle wykorzystywaną wolność, zarówno w ułomnych ustawach parlamentarnych, jak też w różnych dziedzinach życia publicznego.
Czy unikał prawdy, czy był naiwnym pocieszycielem? Czy zasady dyplomacji stawiał ponad Ewangelią? Błogosławcie, a nie przeklinajcie! Ojciec Święty dał nam lekcję dziękczynienia i błogosławienia za każdy czas życia ludzi i narodu: ... staraliśmy się wspólnie odczytywać, jakie miejsce zajmuje Chrystus w życiu poszczególnego człowieka oraz w życiu narodu... Św. Wojciech przypomniał nam o obowiązku budowania Polski wiernej swym korzeniom... Wierność korzeniom jest zawsze twórcza, gotowa pójść w głąb, otwarta na nowe wyzwania, wrażliwa na "znaki czasu".
Optymizm Ojca Świętego wyrażony w wielu przemówieniach i na różne sposoby został przekazany imiennie i nam, ludziom Ruchu Światło-Życie. W końcowym przemówieniu Jan Paweł II mówił: Obecna wizyta była jakaś inna od poprzednich, ale równocześnie potwierdziła ciągłość duchową dziejów tego narodu i tego Kościoła. W czasie tej wizyty Kościół w Polsce objawił się jeszcze raz jako Kościół świadomy swego posłannictwa, Kościół wielkiej pracy ewangelizacyjnej w naszych warunkach, w jakich przyszło nam żyć.
W końcowych słowach Ojca Świętego dostrzegam także nasz dar kongresowy i jubileuszowy: Wracając do Watykanu zabieram w sercu was wszystkich, wasze radości i wasze troski, zabieram całą moją Ojczyznę...
Ks. Henryk Bolczyk
Moderator Generalny
Ruchu Światło-Życie
