Tak trzymać
Album
Wszystko zaczęło się od dość niewinnego pytania Moderatora
Generalnego Ruchu, Księdza Henryka Bolczyka, czy nie pomogłabym
w stworzeniu koncepcji albumu jubileuszowego Ruchu, który będzie
wręczony Ojcu Świętemu w czasie Jego Pielgrzymki do Polski?
Ponieważ nie zwykłam w takich sytuacjach odpowiadać negatywnie,
tym bardziej, że chodziło o dar dla Papieża, więc propozycję tę
przyjęłam, jako zaszczytną, a zarazem niezbyt zobowiązującą, gdyż
miałam tylko pomóc jakiejś kompetentnej osobie X. Z racji innych
obowiązków nie przejmowałam się nazbyt tą propozycją aż do Kolegium
Moderatorów na Jasnej Górze, gdzie zostałam, ku mojemu zaskoczeniu,
przedstawiona jako osoba odpowiedzialna nie tylko za stworzenie
koncepcji albumu, ale i za jego wykonanie. Gdy Ksiądz Moderator
poprosił, abym ,,coś'' powiedziała o albumie, to
pamiętam, że ugięły się pode mną nogi i poczułam się jak uczeń
wyrwany do odpowiedzi. Cóż mogłam odpowiedzieć, tylko tyle, że owszem
pomyślę o tym po Kongregacji. Był to moment przełomowy. Zanim
wyjechałam z Częstochowy miałam jeszcze chwilę czasu, by tą moją
sytuację przedstawić Pani Jasnogórskiej.
W jaki sposób krótko, bez zalewu słów, przedstawić Ruch,
jego założenia, formację, rozwój na przestrzeni 25 lat? Te pytania
długo mnie nurtowały, wierciły przysłowiową dziurę w brzuchu.
Kiedy już wiedziałam, że nic nie mogę wymyśleć, to sięgnęłam do
materiałów, które już raz wybawiły mnie z podobnego kłopotu. Były
to teksty z wystawy o Ruchu opracowane przez ks. Franciszka
Blachnickiego. Jest to zbiór wypowiedzi Księdza Kardynała Karola
Wojtyły do oazowiczów, które zostały opatrzone komentarzem
Założyciela. Dołączyłam do tego późniejsze wypowiedzi Ojca Świętego do
nas, dodałam więcej wypowiedzi Sługi Bożego Ks. Blachnickiego
i dość dużo kolorowych zdjęć. W ten sposób powstał album,
dar dla Ojca Świętego. Całość zwieńczył introligator, który oprawił
album w skórę inkrustowaną złotem.
Oczekiwanie
Album nie zakończył serii niespodzianek związanych
z przyjazdem Ojca Świętego. Następna spotkała mnie po spotkaniu
Diakonii Moderacji, gdzie zdecydowano, że pan Marian Dąbrowski
i ja w imieniu Ruchu pójdziemy w procesji z darami
do Papieża. Było to dla mnie wielką radością. Od tej chwili jeszcze
intensywniej oczekiwałam czerwca, a potem tak jak miliony Polaków
wsłuchiwałam się w słowa Ojca Świętego.
W niedzielę, 8 czerwca, wstałam bardzo wcześnie. O 4
rano pomodliłam się jutrznię i wyruszyłam na Błonia. Trudno
opisać wszystkie myśli i uczucia towarzyszące mi w drodze.
Zastanawiało mnie to, czy zdołam, mimo wzruszenia, cokolwiek
powiedzieć Ojcu Świętemu, skoro już teraz na samą myśl o tym głos
więźnie mi w gardle. Dźwigałam dwa wielkie albumy, które im
bliżej byłam Błoni tym bardziej mi ciążyły, i one,
a właściwie ich waga, nie pozwoliły mi zbytnio zagłębiać się
w przypuszczenia.
Po wejściu do sektora szukałam wzrokiem znajomych. Był już
Ksiądz Marek Boruc, ubrany w ornat, gotowy do celebrowania
Eucharystii, choć była dopiero 6.30 rano. Nasz wielki Dzień Wspólnoty
rozpoczął się jutrznią o błogosławionej Jadwidze, potem była
Godzina Jedności. Słuchałam świadectw: pani Doroty Seweryn
z Krościenka, Agaty i Krzysztofa Jankowiaków
z Poznania. Nad Błoniami rozbrzmiewał śpiew Nowa wiosna Kościoła
się rodzi. Moje serce zabiło mocniej, gdy w czasie próby procesji
z darami spojrzałam z wysokości ołtarza na las, mogę to
śmiało powiedzieć, transparentów ze znakami oazy. Byłam dumna
z tego, że fos-zoe jest także moim znakiem, moją drogą. Czy
Ksiądz Franciszek kiedykolwiek przypuszczał, że będzie Dzień Jedności
gromadzący ponad półtora miliona ludzi? Ja nie przypuszczałam.
Eucharystia - w homilii Ojciec Święty wołał: Raduj
się Krakowie. Czyż to wołanie mogło pozostać bez odpowiedzi? Kraków
cieszył się, widziałam to poprzedniego dnia, kiedy Ojciec Święty
przejeżdżał ulicami Krakowa. Widzę to także i czuję podczas tej
Eucharystii.
Spotkanie
Wreszcie rozpoczyna się procesja z darami. Idziemy
w trzeciej parze. Marian, od wielu lat aktywnie uczestniczący
w pracach Diecezjalnej Diakonii Krucjaty Wyzwolenia Człowieka
Archidiecezji Katowickiej, niesie Księgę Jubileuszową Krucjaty. Będzie
prosił o błogosławieństwo dla dzieła KWC. Stajemy przed Ojcem
Świętym. A On, zanim jeszcze uklękliśmy, powiedział: Będę mówił
do was. Patrzę na wypłowiałe błękitne oczy Papieża. Odczytuję
w nich zamkniętą miłość i dobroć. Poczułam się jak
w domu Ojca, nie pamiętałam uprzednich obaw. Rozmowa stała się
prosta. Ojcze Święty pozdrawiamy od wszystkich oaz, pozdrawiamy
z Krościenka. Ojciec Święty popatrzył na stronę albumu ze
zdjęciem Kopiej Górki, położył na nim rękę i powiedział: Piękne
miejsce. Byłem tam. Wtedy Marian otworzył Księgę Jubileuszową na
zdjęciu z Ojcem Franciszkiem i poprosił
o błogosławieństwo dla Krucjaty. Widziałam jak Papież znaczy
wielki krzyż na stronach księgi - Błogosławię. Nie mogłam
oderwać wzroku od twarzy Namiestnika Chrystusa, było w niej tyle
pokoju, że chciałoby się go zaczerpnąć dla Ruchu. Tak wiele chciałam
powiedzieć, ale czas płynął i słowa trzeba było skondensować.
Powiedziałam: Ojcze Święty, Ruch, tak jak zawsze, jest dla Kościoła,
dla naszej Ojczyzny, a dzisiaj jesteśmy tutaj, Ojcze Święty,
szczególnie dla Ciebie. Ojciec Święty lekko się uśmiechnął
i powiedział: Tak trzymać. Naznaczył moje czoło znakiem krzyża.
Trzeba było odejść, choć nie przyszło mi to łatwo. Otrzymaliśmy
jeszcze różańce, jako pamiątkę tego niezwyczajnego spotkania.
Schodziłam na dół i byłam pewna, że Ojciec Święty spełni nadzieję
wielotysięcznej grupy ludzi charyzmatu Światło-Życie, będzie do nas
mówił. Raduj się Oazo.
Barbara Młodzianowska
